Puur Natuur: Vroegtijdige zaadkieming

 

Altijd zijn er wel fenomenen in de natuur waar te nemen als je er maar oog voor hebt. Verschijningen en gebeurtenissen die je bijblijven omdat ze bijzonder zijn. Wat u op de foto ziet is een uitgebloeide Grote kaardebol waarvan de zaden al zijn gekiemd en tot ontwikkeling gekomen terwijl ze nog in de bloeiwijze zaten. Het is geen strategie van de plant, maar puur toeval en ontstaan door vochtige omstandigheden. Grote kans dat alle plantjes sterven door uitdroging.

Deze foto maakte ik tijdens een paddenstoeleninventarisatie in de groenstrook om het NAM-terrein bij Grijpskerk. Dat is het terrein rechts van de weg van Grijpskerk richting Zoutkamp. Zo’n groenstrook wordt ook wel schaamgroen genoemd, net als het groen om het NAM-terrein bij Langelo, omdat het als doel heeft hetgeen er zich achter bevindt (en afspeelt) aan het oog te onttrekken. Dat zien velen liever niet, maar ik zeg er wel bij dat er mensen zijn die het best mooi vinden, zo’n industriële ontwikkeling. Er zijn zelfs mensen die beweren dat ze de windmolens van tegenwoordig mooi vinden! In plaats van die kaardebol had ik liever iets anders willen laten zien, iets dat ik afgelopen zaterdag zag tijdens een flora-inventarisatie in de omgeving van Gees. Dat was een Kropaar, een grassoort, waarvan de zaden ook al waren ontkiemd aan de bloeiwijze van de plant. De foto was minder goed geslaagd, vandaar die kaardebol. Vroegtijdige zaadkieming is overigens soms wel een strategie van de plant. Neem bijvoorbeeld de Mangrove (bekend van de tropische getijdenbossen) waarvan de zaden al kiemen in de vrucht. Zouden ze dat niet doen, dan lopen ze een geheide kans door de zee te worden meegevoerd en gaan dan verloren. Nu kunnen ze zich vastpinnen in het weke droogvallende slik. Dit fenomeen heet viviparie, oftewel levendbarend (ook bekend van reptielen). De gebruikelijke strategie om te overleven is dat er kiemrust plaatsvindt. Dat wordt dormantie genoemd.

Olympische prestaties

Vreselijk toch dat allerlei olympiërs uit andere landen onze gouden medailles zitten af te troggelen waar wij recht op hebben. Minstens een stuk of 6 telde ik al tot zondag en je moet maar afwachten hoeveel meer door onze neus worden geboord. Daar stond wel een gouden plak tegenover waarop niet was gerekend. Dat was mooi meegenomen. Mooi trouwens al die tranen met tuiten en heel wat beter dan de schijnbaar onverschillige reactie van een judoka uit onze contreien. Met afstand de beste ter wereld en dan verliezen van jezelf is knap. Of de tegenstander nu uit Noord-Korea, China of Mongolië komt en Kim, Ling of Pol heet maakt niet uit, want ze hoeven er ogenschijnlijk (bijna) niets voor te doen. En dat terwijl een ontvangst door ’boer berend’ wachtte, een rondrit op het programma stond en een straat naar haar zou worden vernoemd. Niets van dat alles dus. Je kunt je maar beter met andere zaken bezighouden, zoals (olympische) prestaties die door sommige dieren worden geleverd. Neem de Noordse stern die na hier de broedtijd te hebben doorgebracht op de wieken gaat, Kaap de Goede Hoop rondt, doorvliegt langs de kusten van Antarctica en net niet voorbij Australië vliegt, maar daar ergens keert en de route andersom vervolgt, met hier en daar een afwijking van een paar duizend kilometer. In april is hij hier weer terug en heeft er dan pakweg 90.000 km opzitten. Zit het een beetje mee dan legt deze stern in zijn leven de afstand Aarde – Maan ruim 3 x vice versa af. Dat is ongeveer 2,5 miljoen km. Dat kun je met recht een knappe prestatie noemen.

 Donker reekalf

Vorige week maakte ik al gewag van een ’zwart’ reekalf in de buurt van de woonboerderij van de fam. Holtman (bij Boerakker/Tolbert). Nu was er ook een goede foto van gemaakt (te zien elders in dit blad) en kwamen ze er achter dat het zwarte inderdaad meer (heel) donkerbruin was. Van meerdere mensen kwamen reacties dat ze ook wel eens zo’n donker reekalf hadden gezien. Ipie Pater uit Nieuw-Roden spande de kroon, want zij meldde er maar liefst drie!