VEV’67 speelt de baas in Leekster finale

‘Jonge broertje’  TLC nog te licht voor grote werk

LEEK – VEV’67-TLC was een heuse familietwist. Het oudere broertje (VEV) tikte op de vingers van het brutale jongere broertje (TLC).  Vlug En Vaardig was gebrand op de overwinning, na de eerdere nederlaag in het Gala-toernooi tegen TLC.  En de geel-zwarten wilden revanche nadat het vorig jaar in de kwarfinale sneuvelde. Er was geen houden aan, VEV won met volle overtuiging: 3-0. Het was de tweede victorie voor de Oostindie-ploeg, na de winst in 2013. Vijf jaar na dato en nog wel op 13 januari was het weer zover.

Het was een mooie eindstrijd in een toch al grandioos toernooi, dat sportief verliep en zonder incidenten. Op eentje na, een persoon die van de uitpuilende tribunes viel. De organisatie greep meteen in, evenals EHBO.  De persoon kwam er goed vanaf. Dat was even schrikken. Schrikken was het ook voor VEV’67 dat in de kwarfinale door De Griffioen op achterstand werd gezet. De Friezen domineerden, kregen meerdere kansen, doelman Erwin Mensink hield VEV op de been. De keeper aan de andere kant werd vervolgens verrast door een uithaal van Arjan Veenstra, die snel ook de 2-1 maakte en daarmee de wedstrijd op zijn kop zette. De Griffioen was de weg kwijt, de Leeksters speelden het uit. Na twee keer gemist voor leeg doel had Rense Dijk wel succes: 3-1.  De tweede kwartfinale was TLC-De Wilper Boys. Voor de in het zwart gestoken Plantsoen-jongens ging het allemaal even te snel. Delano Dussel zette TLC op voorsprong. Na (bijna) het antwoord van De Wilp schoot Dussel van afstand opnieuw raak: 2-0. De jonkies van Wander Balkema hadden bepaald geen last van zenuwen en na de gelukkige 3-0 mocht Jeroen Dijkstra nog even tegenscoren: 3-1.  Roden-VAKO was een geweldige kraker. De ijzersterke Vriezenaren namen al snel een 2-0 voorsprong. Rick van Dijk maakte de 2-1 en werd het toch nog spannend. Vervolgens ging het pijlsnel heen en weer met de score. Met name de 3-2 van Rene de Vries was een  grandioos  doelpunt. De bal ging in hoog tempo van links naar rechts, De Vries liet de bal in het net ploffen. Maar weer kwam VAKO met een antwoord: 4-2. Het was spektakel van de bovenste plank. VAKO had ook het laatste woord en voerde de score nog hoog op: 6-2!  Roden, zonder Enrico Wardenier (moest werken), droop teleurgesteld af.  Zo spectaculair Roden-VAKO was, zo oersaai  Boerakker-Grijpskerk. Het was een risicoloze wedstrijd type ‘balletje breed’. Met name van de kant van Grijpskerk, dat geen meter opschoot. Boerakker was er een paar keer dichtbij.  Zeven minuten voor tijd een hachelijk moment waarbij Boerakker – gesteund door een grote aanhang- goed weg kwam. Nadat Joey Hummel in kansrijke positie zwak inschoot was het Lucas Dijk die met een bekeken schotje (“ik zag de keeper springen”) de zaak besliste: 2-0. Nadat het duo Mitchell Schievels-Freddie van der Velde Waskemeer hielp aan de zege in de B-finale tegen Harkema Opeinde, was het tijd voor de halve eindstrijd VEV’67-VAKO, een finale waardig. Titelkandidaat VAKO nam de leiding in een vroeg spektakelstuk. Rense Dijk was dichtbij de 1-1; je hoorde het geluid van de paal. Het was de wedstrijd van Hendrik Rozema. De oud-ONR-speler was bij vlagen geniaal. VEV’67 zette VAKO onder druk. Dan de beslissende pass op Rense Dijk, die van dichtbij de 1-1 maakte.  Een van de vele spandoeken had het bij het juiste eind: ‘met een goede pass is VEV de baas’.  Maar nog niet heus. Penalty’s moesten de winnaar aanwijzen.  VAKO, vorig jaar verliezer in de penaltyserie, was ook dit keer de mindere. Nadat beide teams misten (Arjan Veenstra bovenkant lat) werd de misser van VAKO de ploeg uit Vries fataal. De andere halve finale was TLC-Boerakker, oftewel ‘ons kent ons’.  Boerakker nam de leiding. Was het een ‘ed-tje’ (eigen doel) of toch Willem Pieter Wouda die een voorzet hard inwerkte? Terwijl Boerakker nog feest vierde, sloeg Delano Dussel namens TLC toe: 1-1. De strijd brandde los. Dussel haalde verwoestend uit: 2-1. Wouda mikte centimeters naast. In de counter schoof Dussel de 3-1 binnen. In de damesfinale gaf EKC aanvankelijk tegenstand tegen Nieuw-Roden, dat in eindfase een tandje bij zette en toch nog simpel won: 4-1. In deze finale een primeur, het doel viel ondersteboven. De derde titel voor de Nieuw-Roden-vrouwen.  Het Wodkapel verhoogde de toch al geweldige stemming, voorafgaand de finale der finales: TLC-VEV’67.  Het titanenduel kwam al vroeg tot leven. Hendrik Rozema wurmde zich langs een aantal TLC-ers en schoot diagonaal in: 1-0. Rozema was helemaal los en VEV’67 wilde doordrukken. Een actie van Rense Dijk leidde tot 2-0, afgemaakt door Rick Schuring. Het was een keihard gevecht, TLC moest het onderspit delven. Jeffrey Visser maakte een korte draai, de inzet leek gestuit, maar viel toch binnen: 3-0!  VEV woog te zwaar voor de jonkies van Balkema. Verwoede pogingen van de withemden haalden niks uit. ‘Campeooones campeooones olee olee olee’ klonk het door de zaal. “Na de 1-0 lagen er kansen, dan moet je ook door”, sprak Mats Wolthuis, die ook revanchegevoelens had, na de eerdere nederlaag in het toernooi tegen TLC. “We waren geduldig, gaven niks weg en behielden de concentratie”, was de lezing van Hendrik Rozema. De verliezer was Delano Dussel. “Het was een zware avond. We hebben alles gegeven. Het voetbal van VEV is van hogere kwaliteit. Ja, de routine heeft de doorslag gegeven”, vond de pas 19-jarige. “Dat we zover zouden komen, dat had je van te voren niet kunnen bedenken”, vond Dussel ook .  En de broedertwist Tjoelker?  De oudste, Jacob, won van de jongste, Menno. De moeder:  “Menno wilde in de wedstrijd een actie beginnen. Toen zei Jacob ho ho”.

De Tweede Bal

Gala-fans zijn er in alle soorten. Uiteraard kwamen de meeste supporters, busladingen vol en gewapend met spandoeken, voor het voetbal. Er was ook een categorie die kwam voor het feest na afloop. (Overigens: misschien een tip voor de organisatie (prima in orde!) om een aparte verkoop te houden voor feestgangers, om de voetballiefhebbers niet in de weg te zitten).  Je had een kind dat het geluid maakte van een scheidsrechtersfluit.  De familie Mühren was weer in grote getale (“Voetbal is een feest”, sprak wijlen Gerrie Mühren ooit) aanwezig.  Maar ‘man van het toernooi’ was de persoon op de tribune die geen idee had waarnaar hij zat te kijken. “Die finale is toch pas volgende week”? Oh ja, en dan was er ene Job die van onder zijn VEV-gekleurde dekbed droomde: ‘Job heeft een visioen, VEV’67 wordt kampioen’.