Als enige toeschouwer op de velden van VV Roden

RODEN – Herfst in Roden. Het Mensingebos lonkt.  Gouden tijden voor natuurliefhebbers (ik noem een André Brasse). Maar waar menigeen het bos in duikt voor een verfrissende najaarswandeling, slaat de Ongenode Gast linksaf. Het Roner kunstgras lonkt immers. Want bij de plaatselijke VV wordt er gewoon gevoetbald. En dat er in deze tijden van schaarste überhaupt iets doorgaat, mag al nieuwswaardig worden genoemd.

Welbeschouwd is de Ongenode Gast de enige toeschouwer op deze zaterdagmorgen. Alleen spelers en begeleiders zijn immers welkom op het sportpark. Het is één van de privileges die je als journalist hebt. En een straf is het allerminst om weer eens de deur uit te gaan. Met veertien graden is het goed te doen. Alleen het zonnetje mag nog doorbreken, maar dat is iets voor in de middag. Tegen die tijd is het Roner voetbalveld alweer verlaten.

Johan Wardenier heeft de Ongenode Gast inmiddels al gespot en begroet hem. ‘We hebben net pauze’, zegt hij. ‘Bekertje ranja en zo.’ Hij wijst de Ongenode Gast op het gat in het hek om het ‘heilige kunstgras’ te betreden. Als GOMOS-man zou hij het kunstgras in Roden niet snel als heilig bestempelen, maar de Ongenode Gast geeft toe dat er weinig aan de mat mankeert. Een sliding levert hier geen open knieën en plakkende spijkerbroeken op. Niet dat de Ongenode Gast vaak een sliding maakt, integendeel, maar toch. Het is wel lekker dat je van één valpartij geen hele maand ellende hebt.

Op het voorste veld speelt de jeugd onder negen jaar. Achter op het speelveld doen de puppy’s hun best. Wardenier geeft aan allang blij te zijn dat de jeugd nog kan voetballen. Ze zijn in beweging en hebben plezier, dat is het belangrijkste. Wardenier blaast op zijn fluit. De ranjapauze is voorbij. Als het aan hem ligt tenminste. De kinderen vinden het allemaal wel best en zijn onderwijl aan een potje tikkertje begonnen. Dan maar de hulp van Harold Basstra inroepen. Wanneer ook hij heeft gefloten, gaan de voetballers in het gareel.

 De bal rolt en dat is op zich al prachtig. Dat het een tijdje niet zo was, is uitermate bijzonder te noemen. Eigenlijk wordt er altijd gevoetbald. Áltijd. De wereld mag in brand staan, maar ergens rolt er wel een bal. Toen twee vliegtuigen de Twin Towers in vlogen, stond bijna de hele wereld even stil. Bijna de hele wereld, want PSV speelde die avond gewoon voor de Champions League bij Nantes. En zo zijn er nog tal van voorbeelden te bedenken. Voetbal is afleiding, bezinning en zingeving ineen.

We dwalen af. Bij Roden hebben ze het dus begrepen, net zoals ze het eigenlijk bij iedere voetbalclub in de regio hebben begrepen. Laat de jeugd ’s weekends gewoon maar voetballen. Dat doet bijvoorbeeld Mikel, die en passant een uitstekende corner aflevert. Onder toeziend oog van begeleiders Joris Groeneveld en Pepijn Hoekstra ontvouwt zich een prima wedstrijd. Publiek op de banken, zou er publiek zijn geweest tenminste.

Een veld verderop is het eveneens bal. Jongens en meisjes dribbelen door elkaar heen. Een mooi gezicht, vindt ook de begeleider die zichtbaar geniet. Hij ziet ook Saar en Jurgen duelleren en beiden tot val komen. ‘Dat ging per ongeluk, doorvoetballen!’, klinkt het. Zo moet het zijn. Vallen en opstaan. Of zoals Pepijn even later over het sportpark laat galmen: ‘Niet opgeven!’

Als het tegen tienen loopt, zit het eerste uur er op. Het is straks de beurt aan de oudere jeugd. Terwijl Johan een achtergelaten tas aan de rechtmatige eigenaar retour doet, neemt de Ongenode Gast de benen. Voor het sportpark dient de volgende groep zich al aan. Een vertrouwd gezicht. Voetballen!

Wat: jeugdwedstrijdjes bij VV Roden
Wanneer: zaterdag 31 oktober
Hoe laat: 9:00 uur