Golden ballegien

Toen Berend deur zien Wubbegien hen Rens van Zonneveld stuurd was um een pakkien zieppoeier en underweg een beetien rond keek, kreeg hij ’t jongien in de gaten. Op de rugge in de wal tegenover ’t witte kerkien van Rowol; het fietsien an de slootkaant – uutspeuld, rustig hen boven kiekend….

Zien blonde kop in ’t frisse gruun

op ’t ruggien in de wal

en scharp daorop, het zachte blauw

van zien schone overall

Hij lig daor wat te dreumen

te kieken in de locht.

Hij zöt een zwarm muggen

en heurt een karre in de bocht

Dan kreg hij boov’n ’t kerkien

een golden glaans in ’t oog,

een glad en golden ballegien,

zo gliensternd en zo hoog !

Zo kek dat klein Rowolmerdien

In ’t blauwe overallegien,

veraldereerd de locht in,

naor ’t ronde, golden ballegien.

Hoe holt ze toch dat ding zo glad,

hoe kriegt ze dat d’r op ?

Da’s niks veur Harry Boerema,

die komp niet op zo’n top.

Of zul de Heere Jezus

van boov’n het laoten zakken ?

Ach nee, dan blef hij hangen

in die bomen, met al die takken.

Zo lag hij met verboazing

nog ’n toertien in dat wallegien

en drok te prakkezeer’n

over ’t wonder van dat ballegien.

Toen kwam’e umhoog

dacht bij zukzölf: ik vraog ’t nog wal een keer

an, ach, hoe het die man ok weer,

an Martin, ja, De Heer !

Non deinkt in ’t Amsterdamse kamertien

oes domnee an ’t gevallegien

een Rowolmer overallegien

en een kerk met ’n golden ballegien.

albert boelen