‘Hennie weg? Nee, dat kan toch helemaal niet!’

Roden Hennie Bart van Veenen

Hennie de Heij neemt afscheid met lach en traan

RODEN – Wie Praktijk voor Fysiotherapie Van Veenen in Roden wel eens bezoekt, weet een aantal zaken zeker. Er is de gulle lach van Bart, er is altijd koffie, het is er altijd gezellig en Hennie de Heij staat je te woord. Dat zal vanaf deze week anders zijn. Want na zestien jaar trouwe dienst stopt Hennie met werken. Ze is de 65 jaar inmiddels gepasseerd en kan straks genieten van haar vrije tijd. Het werd een afscheid met een lach en een traan.

Dubbel. Dat woord dekte vrijdag de lading het best. Hennie had een dubbel gevoel. Aan de ene kant hoeft ze straks de wekker niet meer te zetten, aan de andere kant gaat ze haar werk ontzettend missen. Ze was zestien jaar lang de spin in het administratieweb van Van Veenen. Ze stond mensen te woord, kende alle (verzekering)regels, wist uit haar hoofd hoeveel behandelingen iemand nog te goed had en was er gewoon altijd. Hennie was een vaste waarde. Naast Bart en Laila hét gezicht van de gezellige en deskundige praktijk.
Na op een accountantskantoor gewerkt te hebben en na een zesjarig dienstverband bij verloskundigenpraktijk Ma Lune vroeg Bart haar- terwijl ze op de behandeltafel lag- of ze niet bij hem wilde komen werken. Kon ze de administratie gaan doen. En dat wilde Hennie wel. Eerst combineerde ze de paar uurtjes bij Bart nog met Ma Lune, later koos ze voor Van Veenen. Een goede keuze. ‘Behalve het feit dat het werk ontzettend leuk is, ben ik vrienden met Bart en Laila geworden. Ze zijn er altijd voor me geweest. En andersom is dat net zo. De vriendschap zal ook altijd blijven. Wat ik straks vooral ga missen is het contact met de mensen. Ik wist bij wijze van spreken al wat iemand ging vragen als ik iemand aan zag komen lopen.’ De administratie doen van een praktijk als die van Van Veenen is geen sinecure. Allesbehalve zelfs. ‘Het wordt er niet gemakkelijker op. Toch heb ik de contacten met de zorgverzekeraars ook altijd heel prettig gevonden. Ik ben een mensen-mens. Vandaar ook dat ik dat gedeelte van het werk enorm ga missen.’
Wie Hennie kent, ziet altijd een sterk vrouw. Iemand die de boel meteen regelt. Die altijd haar uiterste beste voor een ander doet. En toch heeft ook zij het niet altijd gemakkelijk gehad. Haar man overleed nu al weer zeventien jaar geleden tijdens een vakantie in Spanje. Zomaar, volkomen onverwacht. Haar werk werd daarna nog belangrijker. Bart en Laila waren er. Ze ging niet zelden met Laila de hort op. ‘Ik heb inderdaad geen standaard band met mijn werkgever. Want behalve dat ze werkgever zijn, zijn ze ook vrienden. Heel goede vrienden. Dat blijkt ook wel uit de cadeaus die ik heb gekregen. Van Bart kreeg ik al een prachtig kunstwerk van glas en vrijdag kreeg ik ook nog eens een reis naar Griekenland aangeboden. Met wie ik ga? Met Laila natuurlijk. Met wie anders, haha.’
Voor zowel Hennie als voor de klanten zal het wennen worden. Niet meer die aardige mevrouw achter de balie. ‘Nee, bang voor een zwart gat ben ik niet. Ik heb eigenlijk geen hobby’s, al doe ik wel aan mantelzorg. Bovendien ben ik van plan om gastvrouw te worden bij het Martini Ziekenhuis. Dat lijkt me leuk, ook weer vanwege het contact met mensen. En verder? We gaan het zien. Een keer de wekker niet hoeven zetten lijkt me heerlijk, aan de andere kant had ik best nog wel even door willen werken.’
Hennie is eigenlijk wars van aandacht. Ze ontkwam er deze week niet aan. En terecht. De praktijk was de hele week versierd en het kon niemand ontgaan dat Hennie afgelopen vrijdag voor het laatst was. ‘ Ik heb het hier geweldig goed naar mijn zin gehad. Deze praktijk heeft een soort van huiselijke sfeer. Het voelt vertrouwd en er is altijd koffie. Vaak nog met wat lekkers ook.‘ Op vrijdag had ze zich niet echt verheugd. ‘Een moeilijke dag. Dubbel. Anders kan ik mijn gevoel niet omschrijven.’

De mooiste zin kwam eigenlijk uit de mond van Chris, een van de jongens van Bart en Laila. ‘Hennie weg? Nee, dat kan toch helemaal niet’. Aldus reageerde de jongen. ‘Ik ken Chris al vanaf z’n geboorte. Dat hij zo reageerde, zegt natuurlijk heel veel.’ En dan wordt ze stil. Denkt ze aan haar eigen twee zoons en aan haar kleinkinderen. Aan het verleden en de toekomst. Een tijdperk is afgesloten. Een einde, maar zeker ook een begin. Een start van een nieuw leven.