Hoe is het nou met… Didy Weistra

‘Drie jaar geleden ben ik gestopt als koster van de 2 pkn-kerken in Roden, de Catharina Kerk en Op de Helte. 22 jaar heb ik dat werk gedaan en ik kan het goed loslaten. In Gerard Smith kennen we een hele goede opvolger. Ik mag graag samenwerken met mensen. Als koster wil je dat mensen gastvrij worden ontvangen en zich op hun gemak voelen. Of dat nou is bij een vergadering, kerkdienst of begrafenis. Een warm welkom hoort daarbij.’

Met mijn man Geert zijn we oppas opa en oma voor de 4 kleinkinderen. ‘Daar heb ik nu de tijd voor, eerder was dat lastiger, je moest als koster wel bereikbaar zijn, je was er altijd. Nu ben ik niet meer gebonden aan agenda en verantwoordelijkheid. Dat is heerlijk.  De tijd vult zich allemaal wel weer in. Ik mag graag wandelen en zwemmen. Schilderen doe ik ook nog elke maandag bij Iwe Hut in Roden. Na mijn pensionering ben ik meer gaan schilderen. Echte ontspanning vind ik dat. Ik schilder vooral figuratief. Vervelen doe ik me niet.’

Naast de woning bevindt zich De Deel. Een plek waar zondagochtend één keer in de 14 dagen gezamenlijk na de Catharina kerkdienst koffie wordt gedronken. ‘Dat verzorg ik nog steeds en ik ben actief met andere vrijwilligers bij de opvang van vluchtelingen in Op de Helte. Vooral vrouwen en kinderen uit oorlogsgebieden als Jemen en Eritrea vangen we daarop in het voorhuis. Dat zijn mensen in nood en ik vind dat je die moet helpen. Als ik een boodschap mag uitdragen dan zou ik willen dat we een beetje meer verdraagzamer naar elkaar zouden moeten zijn. De wereld is van ons allemaal. Dit vrijwilligerswerk vind ik ontroerend en dankbaar om te doen. Elke week mag ik Nederlandse lesgeven. Nederlands is een moeilijke taal om te leren. Stel je toch eens voor dat je zelf moet vluchten en een andere taal moet leren. Respect, dat is een woord dat hier bij mij opkomt. We vangen zo’n 17 vluchtelingen op. Vrijwilligers doen hun stinkende best, gewoon geweldig al die inzet. Dat ik daar, een klein, onderdeeltje van uit mag maken vind ik mooi.’