‘Ik werk alleen met toppaarden’

tolbert wim cazemier

Wim Cazemier is het liefst boer in Texas

NUIS – Ben je zomaar ineens op de televisie. Staat zomaar ineens Annette van Trigt op de stoep in Nuis. Wim Cazemier is hip. Vooral door de export van zijn (top)paarden heeft hij vrienden onder de Amish bevolking in Amerika. Amish? Juist ja; mennoitische protestantse gemeenschap die iedere luxe afwijst en verspreid woont in een gebied half zo groot als Europa. Ze vervoeren zichzelf met door paarden getrokken buggy’s. Wim zou het liefst naar Amerika verhuizen. Zou het liefst als boer in Texas door het leven gaan. Annette van Trigt maakte een documentaire over Wim. Ze zocht hem op nadat hij voor het eerst in zijn leven een lezing had gegeven over tuigpaarden tijdens een bijeenkomst van de stamboekvereniging. Van Trigt ging mee naar de Amish. ‘Eerst mocht ze overigens alleen de paarden filmen, we moesten echt eerst het vertrouwen van de mensen winnen. Voor haar was het natuurlijk mooi dat ik al tien jaar goede contacten heb’, zegt Wim. Cazemier maakte in 1988 voor de eerste keer kennis met de Amish. ‘Dat maakte indruk. Ze leven heel sober en uiten zich niet uitbundig. Dat zie je bijvoorbeeld aan hun kleding. Je zult ze niet snel een spijkerbroek zien dragen.’ Wim begin in 1996 een hengstenhouderij. Op dit moment kan bij meer dan veertig paarden in de 35 losse stallen en groepsstallen kwijt. Hij beschikt over een eigen KI afdeling, waar zijn tophengsten geregeld een bezoekje brengen. ‘Als klanten een rietje sperma bestellen, dan wordt dat binnen 24 uur geleverd.’ Begin 2000 begon Cazemier steeds meer tuigpaarden in Kentucky te verkopen. ‘Ik kom daar elk jaar en heb daar contact met iemand die hier in Nuis een keer op het erf stond. Deze man was verkozen tot ‘ paardenman van het jaar’ in Amerika. Voor hem stelde ik ieder jaar wel paarden voor op shows in Kentucky tot ze me vroegen zelf in de jury te gaan zitten. Dat was in 2003. Tijdens het jureren had ik al een Amish familie op de tribune zien zitten. In de pauze kwamen ze naar me toe. Het klikte meteen en daar is een goede vriendschap uit ontstaan. Ze hebben daar een familiebedrijf dat 150 tot 200 keukens per jaar maakt. Ze waren trouwens met hun eigen auto naar de show gekomen, maar lieten deze besturen door een chauffeur. Zelf rijden ze namelijk niet.’ Die buitenlandse belangstelling voor Stalhouderij Cazemier is er natuurlijk niet voor niets. Wim heeft oog voor het fokken van tuigpaarden. ‘Het uitgangsmateriaal moet goed zijn. Ik werk alleen met toppaarden. In 2009 had ik een veulenkampioen en een nationaal kampioen bij de tweejarigen.’ Wim is duidelijk. Hij zou het liefst vandaag nog naar Amerika vertrekken. Dat wist hij vroeger al. Want toen al zei kleine Wim al dat hij ‘boer in Texas’ wilde worden. Het zou zomaar eens kunnen…