Jenny Klerk, Werkgroep Tsjernobyl Roden-Leek

‘Eigenlijk zouden we op 2 juni weer begonnen zijn met de aansterkvakanties voor kinderen uit Wit-Rusland. Deze kinderen ondervinden nog steeds de gevolgen van de Tsjernobylramp. Om hen een paar weken te laten aansterken, komt er jaarlijks een groep onze kant uit. Dit jaar gaat het niet door. Dat heeft te maken met de grenzen die nog dicht zijn, maar eigenlijk hebben we de knoop al eerder doorgehakt. Met het oog op het virus, lijkt het ons niet verstandig. De kinderen uit Wit-Rusland hebben, zeker in vergelijking met Nederlandse kinderen, een zwakkere weerstand. Ondanks dat ze minder besmettelijk zijn dan volwassenen, moet je er niet aan denken dat iemand het virus oploopt. Je wil gastgezinnen niet met die spanning en druk opzadelen. De vraag is ook maar wat je met de kinderen had kunnen ondernemen, omdat er toch veel regels en voorwaarden aan bepaalde bezoeken zitten.
Er zijn kortom redenen genoeg om de aansterkvakanties helaas niet door te laten gaan. Wij denken dat het een goede keuze is geweest om dit niet te doen. Goed om te zien dat er toch aardig wat gastgezinnen waren die kinderen uit Wit-Rusland wilden verwelkomen.  De kinderen die uitgenodigd waren om hier te komen, krijgen volgend jaar de kans. Ook wanneer ze eigenlijk te oud vinden. We hopen natuurlijk dat de gastgezinnen ook volgend jaar aanbieden om de kinderen te ontvangen.
We vinden het, kortom, te gevaarlijk om de kinderen te laten komen. Daarvoor is ons verantwoordelijkheidsgevoel te groot. Bovendien ziet het er naar uit dat de grens nog niet open is. Of de kinderen uit Wit-Rusland mogen komen, is maar de vraag. En juist de coronacijfers aldaar vertrouw ik niet. Het is maar zeer de vraag hoe eerlijk het land is geweest over hun coronacijfers.
Als werkgroep zijn we overigens nog wel steeds bezig met projecten in Wit-Rusland. Zo helpen we een school aan nieuwe beglazing, zodat ze daar ’s winters niet zitten te bibberen van de kou. Op die manier willen we blijven helpen.’