‘MacGillavry moet nou niet ‘te slachtofferig’ gaan doen’

Anne Doornbos 2014

Don MacGillavry hekelt raadslid Anne Doornbos en de PvdA

NORG – Het is al weer even geleden, maar de woede is er nog steeds bij Don MacGillavry, bestuurslid van de Stichting Norgerduinen. De Norger is woedend op raadslid Anne Doornbos, die het waagde hem met naam en toenam te noemen tijdens de begrotingsbehandeling 2016 van de gemeente Noordenveld. ‘Het noemen van een naam of namen tijdens raadsvergaderingen is tegen alle regels van bestuurlijke betamelijkheid. Maar daar heeft Doornbos kennelijk geen boodschap aan’, zegt hij. Ook hekelt de geboren Schot de houding van Doornbos’ partij, de PvdA inzake permanente bewoning van recreatiehuizen. Doornbos zelf zegt dat ‘als MacGillavry zijn nek uitsteekt, hij nu niet ‘te slachtofferig’ moet gaan doen’. Bovendien heeft Doornbos nog een wijze raad voor de Schot: if you cant’s stand the heat, get out of the kitchen.

Eerst maar eens MacGillavry en zijn grieven. ‘Het is al jaren bekend dat de PvdA eén van de drijvende krachten is achter de handhaving tegen permanente bewoning van woningen in de Oosterduinen in Norg’, zegt hij. ‘Op de website van de gemeente Noordenveld is te horen op bandopnames – ik was zelf in Schotland- dat Anne Doornbos mijn naam gebruikt tijdens de begrotingsbehandeling om aan te geven wie direct uit de Oosterduinen verwijderd dient te worden. En Provinciale Staten van Drenthe hebben de mogelijkheden voor permanente bewoning enigszins verruimd door complexen van recreatiewoningen eventueel vrij te geven voor zogenaamde schrijnende gevallen. Tijdens de behandeling van de begroting heeft Doornbos uitgesproken dat ‘volgens ons – de PvdA dus- er geen sprake is van een complex MacGillavry’ en op een reactie van de VVD sprak Doornbos uit ‘het zijn niet de MacGillavry’s die een schrijnend geval zijn’. Het noemen van een naam of namen tijdens raadsvergaderingen is tegen alle regels van bestuurlijke betamelijkheid. Kennelijk heeft Doornbos daar geen boodschap aan. Nu mijn naam expliciet gebruikt is, beschouw ik dit als een aanval op mijn persoon en mijn vrouw in een omgeving waar ik mij niet kan en mag verdedigend: de gemeenteraad. Er lijkt een hetze tegen mij en vrouw aanstaande. Dat ik geen schrijnend geval ben, daar heeft Doornbos wél volkomen gelijk in. Gelukkig behoor ik tot de kleine minderheid die zich meer dan één huis kan veroorloven, en dat doe ik dan ook. De overgrote meerderheid van de permanente bewoners zijn uitkeringsgerechtigden en senioren die het moeten doen van een AOW uitkering eventueel aangevuld met een klein pensioen. Veelal zijn deze senioren na hun pensionering min of meer gedwongen hun te grote en te dure koop- of huurwoning op te geven nu de kinderen volwassen en het huis uit zijn. Zij proberen via een kleinere en betaalbare woning in gebieden zoals de Oosterduinen het financiële hoofd boven water te houden, wat in veel gevallen redelijk lukt. Kortom: deze overgrote meerderheid van permanente bewoners zijn de traditionele PvdA kiezers die nu door de partij, waar zijn hun hele leven in geloofd hebben, bedreigd worden het dak boven hun hoofd te verliezen op grond van een misplaatst paternalisme; dat de PvdA wel weet wat goed is voor de burger. Paternalisme is niets nieuws binnen de gelederen van de PvdA en dat de partij hierdoor oog voor maatschappelijke veranderingen verliest, verbaast dan ook niemand. En de PvdA-ers zich maar afvragen waarom er steeds mensen op de partij stemmen.’ MacGillavry gaat door. ‘ Dat het criterium ‘schrijnend geval’ vaag is en alle aanleiding geeft tot rechtelijke procedures waarbij de rechter uiteindelijk uit gaat maken wat een schrijnend geval is en wat niet, dat laat zich raden. Voorlopig zal er door Noordenveld nog veel ambtelijke inspanning en dDon-MacGillavry-van-de-Stichting-Norgerduinenus geld geleverd moeten worden om deze rechtszaken allemaal bij te benen. Daarbij zal Noordenveld door het PvdA beleid veel geld onnodig moeten steken in een niet te stoppen maatschappelijke ontwikkeling die we over Nederland zien voltrekken dat beter aan een opbouwend beleid besteed kan worden. Ik persoonlijk roep de PvdA dan ook op om te voorkomen dat door het beleid van de fractie veel traditionele PvdA kiezers in de Oosterduinen en daarbuiten hun vertrouwen in de partij volledig zullen verliezen.’

Zo. Die kan Doornbos en de PvdA in de zak steken. De voormalige gemeentesecretaris lijkt echter niet onder de indruk. ‘Och, voorziet hij zomaar een hetze tegen hem en zijn vrouw terwijl hij ook nog ‘direct uit de Oosterduinen verwijderd dient te worden’. En dat alles omdat ik twee keer zijn naam heb genoemd in een raadsvergadering?’ Volgens Doornbos schuwt MacGillavry zelf grote woorden niet en kan hij ook niet zo goed luisteren. ‘Ja, ik heb zijn naam genoemd. Nee, nergens heb ik gezegd dat jij direct verwijderd dient te worden. En waar ging het nou eigenlijk over? Zoals MacGillavry zegt heeft de provincie de mogelijkheid om permanente bewoning toe te staan wat verruimt. De VVD vond daarin aanleiding om dat ook te bepleiten. Ik heb toen gezegd dat de VVD de regeling wel erg ruim uitlegt. Want de provincie laat niet zoveel ruimte. En het Rijk al helemaal niet. Het Rijk zegt namelijk dat het niet geldt voor woningen die eerst na 1 januari 2003 illegaal worden bewoond. De provincie zegt daarbij dat het alleen zou kunnen voor complexen. En los van elkaar staande woningen – dus geen park – beschouwt de provincie niet als een complex. Bovendien zegt de provincie dat men daarin zeker terughoudend zal zijn. En wat heb ik toen precies gezegd? Dit. ‘ In de Oosterduinen is geen sprake van een complex en ook niet van een ‘complex MacGillavry’. Een vleugje ironie, wat mij betreft, want meneer wekt graag de indruk dat de Oosterduinen een complex is. Vervolgens zei de VVD dat men wil weten wat er verstaan wordt onder ‘schrijnende gevallen’. Ik heb daarop gereageerd door te zeggen dat ‘schrijnende gevallen niet de mensen zijn die bewust het bestemmingsplan aan hun laars lappen en een riante recreatiewoning betrekken, maar die mensen die door sociale omstandigheden gedwongen in een hutje in het bos terecht komen. Schrijnende gevallen zijn niet de MacGillavry’s van deze wereld.’ Dat laatste is meneer met mij eens, dat scheelt weer, maar ik heb toen ook gezegd dat de PvdA wil meedenken over een oplossing voor de problematiek van de permanente bewoning. En dat houdt volgens ons in dat je niet alleen kunt praten over de Oosterduinen. Een oplossing moet ook inhouden dat je weet hoe je om moet gaan met alle recreatiewoningen. Je kunt de Oosterduinen niet los zien van de andere recreatiewoningen in Noordenveld. En in totaal zijn dat er bijna duizend. Het is dus een complex probleem, dat dan weer wel. MacGillavry timmert al jaren in woord en geschrift aan de weg als voorzitter van de Stichting Norgerduinen. In die hoedanigheid komt hij als een moderne William Wallace op voor de rechten van de bewoners va de Norgerduinen. Hij weet kennelijk ook goed wat hun achtergrond is: ‘zij proberen via een kleinere en betaalbare woning in gebieden zoals de Oosterduinen het financiële hoofd boven water te houden’. Zou het kunnen dat ‘betaalbaarheid’ ook samenhangt met het niet permanent daar mogen wonen? MacGillavry is politiek actief geweest als wethouder voor GroenLinks in Leiderdorp en in Noordenveld is hij kandidaat-raadslid voor Lijst Groen Noordenveld. Hij weet als publiek persoon dus genoeg van het politieke debat. Hij weet ook heel goed dat hij handelt in strijd met het bestemmingsplan, maar rechtvaardigt dat door te wijzen op de maatschappelijke ontwikkelingen, waar de PvdA volgens hem geen weet van heeft. Ik kan hem geruststellen. We weten er van. We weten ook dat een groep mensen in het bos woont omdat je domweg geen sociale huurwoning kunt krijgen. Met als gevolg dat ze aangewezen zijn om op soms zeer dubieuze oplossingen het bos. Daarom pleit de PvdA voortdurend voor de sociale woningbouw. En handhaven van regels heeft met paternalisme niet zoveel te maken. En met de PvdA denken veel partijen in de gemeenteraad daar net zo over. En wat dat namen noemen betreft, er worden vaker namen genoemd in de raad. Omdat inwoners inspreken, een bezwaar indienen of als ondernemers een plan hebben. Maar nu vindt hij dat hij zich niet kan verdedigen. Ik heb niets gezegd waarvoor hij zich zou moeten verdedigen, lijkt me. Waar de heer MacGillavry een hetze ziet aankomen is mij een raadsel. Twee keer een ironische opmerking? Als hij zijn nek uitsteekt, moet hij nou niet slachtofferig gaan doen. Of om het anders te zeggen: If you can’t stand the heat, get out of the kitchen.’