Noordenvelders: Annemiek Blaauw

PEIZE – Waar de één een dagboek vol schrijft, grijpt de ander naar haar camera. Vertelt de één haar verhaal aan vriendinnen, helpt muziek de ander om bij haar emoties te komen. Dat laatste geldt zeker voor Annemiek Blaauw. Vooral tijdens haar ziekte heeft muziek haar geholpen de wonden te helen en haar energie gegeven. ‘Als de tekst je raakt, voel je je heel even begrepen. Maar hoe je muziek ook beleeft, het helpt je bij je gevoel te komen.’

Muziek is al van jongs af aan de rode draad in het leven van Annemiek. Volgens haar moeder was ze een rustig en bedeesd meisje dat alles in zich opnam. Toch stond ze samen met haar lagere schoolvriendinnetje Femke vooraan bij een voorstelling van de dansfilm Fame. ‘Iedereen in de klas kreeg een rol, maar wij zorgden er natuurlijk wel voor dat wij de hoofdrol hadden.’ Ze playbackte totdat ze geld had gespaard voor een karaoke-installatie. En vanaf haar 12e kon ze dan ook echt uitvoering geven aan dat wat ze het liefste wilde. Op haar slaapkamer meezingen met alles wat in de top-40 stond. Alles wist ze van de muziek en haar idolen, opgezogen uit de hitkranten. ‘Toen ik begon met uitgaan stond ik in karaokecafé’s natuurlijk het liefst achter een microfoon.’ Zo werd ze in die tijd eens gescout voor een band. Maar dat vond ze toen te spannend. Als Annemiek en haar man Gerard kinderen krijgen verdwijnt zingen wat naar de achtergrond. ‘Maar nooit de muziek zelf hoor. Ik bleef volgen welke hits er voorbijkwamen en bleef songteksten uitpluizen.’

Totdat haar moeder haar belde en haar tipte voor een popkoor. Dat was wat bij haar paste, meerstemmig zingen met leuke mensen. ‘Toen de soliste daar weg ging, werd mij gevraagd om solo’s te zingen. Spannend, maar op die eerste solo, Fragile’ van Sting, kreeg ik leuke reacties.’ Daarna zong ze met Wim Feith bij het 12,5-jarig huwelijk van haar broer en schoonzus. ‘Ook Wim was onder de indruk en hij vroeg of hij me eens vaker mocht bellen.’ Dat gebeurde een paar maanden later, en zo zingt Annemiek inmiddels 10 jaar bij de band 6Pack.

‘En wat heeft het mij veel gebracht, deze uitlaatklep.’ Optreden vond ze altijd spannend, maar door haar koor- en podiumervaring heeft ze de stap durven zetten. ‘Stond ik de eerste nummers verstijfd achter de microfoon, door de reacties ben ik me steeds vrijer gaan voelen.’ Bovendien voelde ze zich gesteund door de bandleden. ‘Ze hebben mij letterlijk opgetild.’

Annemiek vertelt dat de optredens, 4 uren op het podium, fysiek zwaar zijn, maar dat ze na afloop vooral energie heeft opgedaan. Ze realiseerde dit vooral in de periode dat ze ziek werd. Toen ze hoorde dat ze borstkanker had, werd alles onzeker. ‘Alles stortte in en ik had grote angst, maar ik voelde dat ik ervoor moest gaan.’ In het ziekenhuis vroeg ze of ze door kon gaan met haar leven. De opmerking ‘dat waar jij energie van krijgt, moet je vooral blijven doen’ prentte ze in haar hoofd. En zo stond Annemiek tijdens de chemo’s en de bestralingen gewoon op het podium. Ze kreeg er energie van, niet alleen lichamelijk, maar vooral ook mentaal. ‘Lag ik op dinsdag aan de chemo, was ik op woensdag vrij, zat ik een dag later op m’n werk en keek ik ondertussen uit naar een optreden in het weekend. Wat kreeg ik dáárvan voldoening én energie.’

Ze vertelt dat ze het van tevoren niet had kunnen bedenken dat ze mentaal zo sterk zou zijn. Al weet ze dat ze daarbij gesteund is geweest door haar bandleden. Zij gingen onvoorwaardelijk mee in haar proces. Maar ook haar baas en fijne collega’s van het UWV, zij stonden en staan haar nog steeds bij, ook nu ze nog vijf jaar medicatie moet slikken. ‘Gesteund voelde ik me ook door m’n familie, vrienden en m’n gezin, ook al ging het tijdens m’n ziekte niet goed met m’n oudste en jongste kind.’ Zo werd haar jongste uit z’n vertrouwde omgeving op school gehaald op het moment dat z’n moeder net de diagnose had gehad. Het deed haar moederhart extra huilen.

Tijdens de coronaperiode, de periode dat Annemiek geen muziek kon maken, kwam pas de klap van datgene wat er was gebeurd. ‘Het standje overleven maakte plaats voor de verwerking op emotioneel gebied.’ Het moest allemaal een plekje krijgen.

Nu de mindset van Annemiek weer positief is, en ze weer volop onder de mensen mag zijn, gaat ze verder met waar ze is gebleven. Geniet ze van gezellige uitjes met vriendinnen en staat ze het liefst vaak op het podium met 6Pack. Had ze haar hele leven al veel met songteksten en tekstbeleving, weten waar je over zingt, tijdens de periode dat ze ziek was, gaven enkele teksten haar zoveel steun. ‘Waiting on a sunny day’ van Bruce Springsteen heb ik grijsgedraaid. Maar ook de zin ‘never mind the darkness, we still can find a way’ uit ‘November Rain’ van Guns ‘n Roses kwam zo dicht bij mijn gevoel.’ Het moge duidelijk zijn. Voor Annemiek is en blijft muziek emotie en wat haar betreft zal het podium voorlopig ‘the place to be’ blijven.

Graag poseert Annemiek naast de bos bloemen waarmee ze Pink Ribbon steunt, de stichting die aandacht vraagt voor borstkanker!