Noordenvelders; Harrie van der Es

Na een leven in de horeca, is Harrie van der Es sinds op 1 januari 2020 met pensioen. De in Bunne opgegroeide chef-kok vond in Roden zijn plekkie. Na jaren De Bitse in het hart van Roden te hebben geleid en daarna bij Golfclub Holthuizen te hebben gewerkt, mag Van der Es zich een bekende Noordenvelder noemen. De horecaman weet veel van het dorp, zag Roden veranderen en leeft nog altijd naar de welbekende horecaquote: ‘horen, zien en zwijgen’.

Gezeten aan de tafel in wat vroeger De Bitse was, geniet Harrie van zijn koffie. In het pand, pal tegenover het Scheepstra Kabinet, ligt veel geschiedenis. Van der Es weet nog hoe hij op zijn 23ste de zaak volledig overnam. ‘Ik had eerst in Borger en Norg gewerkt. Mijn militaire diensttijd doorliep ik in Havelte, als chauffeur en kok. ’s Weekends werkte ik toen bij Hotel Karsten. Dat kon, ik had energie over. Ik had het geluk dat ik niet één van de zandhazen was. Het was voor mij best een leuke tijd.’

In zijn tijd bij Hotel Karsten leerde hij Alie kennen. ‘Zij was de dochter van de bakker en woonde tegenover Hotel Karsten. Toen ik na mijn diensttijd weer in Norg aan de slag ging, kregen we verkering. Alie zat in de verpleging, maar toen ik De Bitse overnam, kwam zij vrij snel in het restaurant werken.’ De twee trouwden ook. ‘Bij elkaar wonen zonder getrouwd te zijn, dat was in die tijd not done’, blikt Harrie terug. ‘Hokken hoorde niet, dan moest je ook trouwen.’ En zo geschiedde.

De Bitse werd een zaak zoals men die in Roden op dat moment nog niet kende. Een restaurant van het luxere segment, waar schnitzels bijvoorbeeld niet op het menu stonden. ‘Niets tegen schnitzels trouwens’, benadrukt Harrie. ‘Maar wij hadden ze niet op de kaart staan.’

Naast een prima restaurant werd De Bitse een uitvalsbasis voor bijvoorbeeld de Zakenkring en Volksvermaken Roden. Het wekelijkse overleg van Volksvermaken ging vaak tot diep in de nacht door. ‘We hadden, speciaal voor de rokers, een grote ventilator aangeschaft in de zaal waar Volksvermaken altijd rookte. Maar de heren vonden deze vaak te lawaaierig en zetten hem dan snel uit. Als we koffie kwamen brengen, stond het dan al blauw van de rook.’

Het echtpaar Van der Es kreeg twee kinderen, waarvan zoon Rik enige tijd secretaris van Volksvermaken werd. ‘Grappig, want hij werd hierboven geboren’, wijst Harrie naar het plafond. ‘Terwijl Volksvermaken een vergadering had. Om een uur of elf onderbrak ik de vergadering van Volksvermaken om te vertellen dat Rik geboren was. Van hen kreeg hij een teddybeer. Dat hij later dan zelf bij Volksvermaken terecht komt, maakt de cirkel weer rond.’

Legendarisch waren de vergaderingen met Volksvermaken en het Jaarbeursbestuur, aan de vooravond van de Rodermarkt. ‘Dat kon er flink aan toe gaan’, zegt Harrie. ‘Van dik hout zaagt men planken, weet je wel? Dan hadden ze tot diep in de nacht discussies over wie waar verantwoordelijk voor was en wie over welke grond mocht beschikken tijdens de markt. Altijd respectvol, overigens. Maar die vergaderingen vergeet ik nooit meer.’

In 1997 sloot De Bitse. Op dat moment was Harrie al twee jaar verantwoordelijk voor de horeca op de golfbaan. ‘Die twee dingen combineren, dat was redelijk heftig’, zegt Harrie. ‘Ondertussen nam de golfsport in Roden een vlucht. Het werd drukker en ik besloot me daar helemaal op te focussen.’ Het besluit om te stoppen viel niet bij iedereen in goede aarde. ‘Er kwamen hier veel zakenlui. Zo was er één ondernemer in Roden die het mij heel erg aanrekende dat ik stopte, zonder dit eerst te overleggen.’ Ach, zo was er altijd wel wat. Harrie tikt met zijn wijsvinger op de tafel. ‘Deze tafel stond in het restaurant. Er was één gast die, als hij kwam, altijd aan deze tafel wilde zitten. Toen deze een keer bezet was, maakte hij daar nogal een ding van. “Dat is mijn tafel!”, klonk het. “Nou”, zei Alie, “het is nog steeds onze tafel.”’

Ach, de anekdotes zijn legio. Over de Commissaris van de Koningin die op een drukke avond geen tafel kon krijgen en toen met veel stampij de benen nam, of de vele Rodermarkten en feesten. Wat wil je, als je meer dan vijftig jaar gewerkt hebt. Dan heb je het eigenlijk allemaal wel meegemaakt.

Harrie kijkt dan ook met een glimlach terug. Hij heeft jarenlang met ziel en zaligheid gewerkt, vond het prachtig om te doen. ‘Dit werk houd je niet lang vol, als je niet van mensen houdt. Bovendien moeten mensen je blindelings kunnen vertrouwen.’ Daarmee komt Harrie weer terug bij horen, zien en zwijgen. ‘Ik heb zoveel gezien. Soms zelfs teveel. Als ik dan na een Rodermarkt tegen Alie vertelde wat ik tijdens het opruimen van de glazen had gezien, wilde ze dat vaak niet eens weten. Die geheimen blijven tussen ons.’