Noordenvelders: Pascalle Nadine de Vries

Op een schitterend stukje Noordenveld bouwt ze aan haar eigen paleisje. Ze danst met haar dansgroep op wereldniveau, zit in de raad voor de duofractie GroenLinks/PvdA én is vorig jaar aangenomen op de Politie Academie in Apeldoorn. En dat is nog niet alles. Ook is Pascalle Nadine de Vries uit Roden mantelzorger voor haar vader die gehandicapt raakte. U merkt het: hoogtijd voor een gesprek met deze jongedame waar de energie vanaf spát.

Pal achter de golfbaan heeft ze haar eigen domeintje. Op het landgoed van haar ouders stond een ongeveer tweehonderd jaar oud gebouw. Het was de bedoeling om er een bed & breakfast te beginnen met haar toenmalige partner. Het lot besliste anders, de verkering raakte uit. Pascalle besloot de plannen in haar eentje door te zetten. Maar eerst trekt ze er –als het straks klaar is- zelf in. Metselen, verven, leidingen aanleggen, Pascalle doet het allemaal zelf. Ze reisde het hele land door om originele kloostermoppen te vinden waarmee ze het pand opbouwde. Een handige oom helpt haar af en toe. ‘Door te doen leer je en ontdek je wat bij je past’, is haar visie op eigenlijk alles wat ze onderneemt in haar leven. Maar één ding staat vast: je doet het goed of je doet het niet.

De 29-jarige Pascalle groeide samen met haar zus (en beste vriendin) Madelon op in Roden, op de boerderij van haar ouders. ‘Tussen de dieren; we hadden paarden, katten, cavia’s, konijnen, een geit en een hond. Alles kon altijd bij ons. Iedereen kon in en uit lopen. Als we jarig waren, trokken mijn ouders álles uit de kast. Zo gingen we eens met metaaldetectoren op jacht naar de schat die ze in een geldkistje ergens hadden begraven. Vriendinnetjes kwamen hier paardrijden en hielpen met hooien. Mijn ouders zijn mensen met een hart van goud. Je kunt altijd met alles bij ze terecht.’

Pascalle heeft heel wat sporten beoefend. Van alles bleek dansen haar grote passie. ‘Ik was een druk meisje. Ik was overal mee bezig en vond alles interessant. Turnen, paardrijden, ik heb zelfs een wedstrijdpaard gehad, zwemmen, atletiek en dansen, ik heb het allemaal mogen doen. Ik had veel energie, nog steeds trouwens. Van al die sporten vond ik dansen het allermooist. Met ons team zijn we, onder leiding van mijn zus, van regionaal niveau gegroeid naar deelname aan Europese- en wereldkampioenschappen. Dansen is mijn grote passie. Al besef ik me dat ik straks keuzes moet maken.’ Min of meer per ongeluk kwam de bevlogen Rodenaar in de raad terecht. ‘Ik werd ervoor gevraagd. De fractie van GroenLinks/PvdA was op zoek naar verjonging en wilde meer vrouwen. Zo’n uitdaging ga ik niet uit de weg. Het gesprek met de wethouder klikte en ik werd voorgesteld aan de raad. Ik voelde me meteen thuis in de fractie. Als raadslid wil ik verbinding en connectie zoeken met mensen. Mensen zelf bezoeken waarover je besluiten maakt vind ik belangrijk. Zij kunnen je nét dat stukje informatie geven dat essentieel kan zijn voor de besluitvorming. We zitten nu in de eerste termijn van het derde jaar. Ik ben niet van plan om te stoppen na deze periode, het is hartstikke leuk.’

Al op jonge leeftijd wist Pascalle: of het wordt een carrière bij defensie óf bij de politie. ‘Uiteindelijk heb ik na de middelbare school toch andere keuzes gemaakt. Maar het stemmetje bleef. Toen dacht ik: ik probeer het gewoon. Wie niet waagt wie niet wint immers. In een anonieme sollicitatie moet je in tweehonderd woorden vertellen wie je bent. Anoniem, want het gaat er niet om hoe je eruit ziet of welke kleur je hebt. Het gaat om het profiel dat ze zoeken. Enorm spannend, ze krijgen duizenden brieven. Maar de mijne werd eruit gepikt. Daarna begon een sollicitatieprocedure van negen maanden. Daar ben ik glansrijk doorheen gerold. Vorig jaar ben ik begonnen met de hbo-opleiding politiekundige. Die extra levenservaring kan ik nu goed gebruiken. Ik heb net mijn eerste les lijkschouwing gehad. Normaal gesproken ga je naar het mortuarium, door corona gebeurde dat nu aan de hand van beelden. Als politieagent krijg je te maken met mensen die voor de trein springen, of van een flat. Je bent vaak als eerste ter plaatse. Ze laten je langzamerhand wennen aan dingen. Ook leer je om slechtnieuwsgesprekken te voeren en om ziektebeelden te herkennen. En straks volgen arrestatielessen en schietlessen. Ik voel me heel erg op mijn plek, de sportieve factor spreekt me aan, maar het heeft ook iets spannends. En weer dat maatschappelijke: je kunt iets betekenen voor mensen. Dat past goed bij me. Wat ik hoop te bereiken? Dat weet ik nog niet. De opleiding is breed. Recherchewerk lijkt me fantastisch, maar ik ga eerst lekker de straat op.’ Na een uurtje kletsen voor deze rubriek, verruilt Pascalle haar tien centimeter hoge hakken voor een paar gympen. Ze gaat haar stulpje voorzien van een laag verf.