‘Twee minuten zoeken kan al fataal zijn’

Roden ambulance broeders

Ambulancechauffeurs balen van slechte zichtbaarheid huisnummers

JONKERSVAART – Gerben Kort (25) uit Jonkersvaart en collega Marijn Wever (27) mogen zich – als alles goed gaat- over vier weken officieel ambulancechauffeur noemen. Nu al gaan ze overigens zelfstandig met een verpleegkundige de weg op. De hulpverleners doen alles wat binnen hun macht licht om mensen zo snel en goed mogelijk hulp te bieden. Vaak lukt dat, soms ook niet. Wat beiden opvalt in hun nog korte carrière als ambulancechauffeur is de slechte zichtbaarheid van huisnummers en dus de vindbaarheid van huizen, zeker in buitengebieden. Daar hadden Gerben en Marijn in het kader van een studieproject én in samenwerking met gemeenten graag iets aan willen doen. De respons vanuit de gemeenten valt echter bitter tegen. Zo reageerde de gemeente Noordenveld helemaal niet op een aantal die ze van Gerben en Marijn kregen. Marum daarentegen, is weer een positieve uitzondering.

Sinds twee maanden gaan Gerben en Marijn met een verpleegkundige de weg op. ‘Geen dag is hetzelfde. Je maakt van alles mee. Natuurlijk word je daar tijdens je studie op voorbereid, de praktijk is echter toch altijd weer anders. Zelf heb ik al een verhanging en reanimatie meegemaakt. Op dat moment sta je daar niet bij stil en doe je alles wat in je macht ligt om te helpen. Pas later besef je echt de ernst van de situatie. Binnen onze organisatie is een bedrijfsopvangteam paraat Bovendien praat je met collega’s over dit soort zaken’, zegt Marijn. Gerben weet precies waarom dit zijn droombaan is. ‘Het is de veelzijdigheid. Het mensen kunnen helpen, het werken in een team en zeker ook de spanning. En geen dag is hetzelfde. Collega’s vertellen wel eens dat je dit vak eigenlijk pas leert nadat je je studie hebt afgerond. Het is echt een ervaringsberoep.’
Behalve naar allerhande ongevallen, rijden Gerben en Marijn bijvoorbeeld ook terminaal zieke mensen van het ziekenhuis naar huis of naar een hospice. Letterlijk naar hun laatste rustplaats. ‘ Dat maakt indruk. Dan is het zaak rustig te blijven, er voor die mensen te zijn. Weer iets heel anders dus dan bij een ernstig ongeluk.’ Behalve het goed kunnen besturen van een ambulance, verrichten Gerben en Marijn ook assistentie aan de verpleegkundige. Het eindexamen dat binnenkort op de agenda staat, bestaat uit twee ritten en rollenspelen. Beiden hebben vertrouwen in de goede afloop en bovendien lijken zowel Gerben als Marijn karakterologisch echt geknipt voor het vak.

Om mensen zo goed mogelijk van dienst te kunnen zijn, is het simpelweg nodig dat de huisnummering duidelijk en duidelijk zichtbaar is. In de buitengebieden is dat nu te vaak een probleem, maar ook in de bebouwde kom is het soms lastig bepaalde huizen te vinden. ‘Het komt voor dat we minutenlang zoeken naar het juiste adres. En als elke seconde telt, dan kunnen die minuten verregaande consequenties hebben. Vandaar dat wij het idee opgevat hadden deze problematiek aan de kaak te stellen – mensen bewust te maken- én om er samen met gemeenten iets aan te doen. Als je op een ambulance wacht, dan duurt dat gevoelsmatig altijd al lang. Stel je voor dat een van je dierbaren met spoed onze hulp nodig is, maar wij omdat de nummering niet duidelijk is, laat arriveren. Je moet er toch niet aan denken. Een minuut kan al fataal zijn.’

En dus namen Gerben en Marijn contact op met zeven noordelijke gemeenten. Ze stuurden vragenlijsten en informeerden naar de mogelijkheden om het via gemeentelijke subsidies voor mensen aantrekkelijker te maken zelf iets aan de huisnummering te doen. ‘ Marum reageerde direct en is ook met deze problematiek bezig. In De Wilp is een straat in samenspraak met de gemeente voorzien van duidelijke huisnummering. Aa en Hunze heeft ons ondertussen uitgenodigd voor een gesprek, maar van veel andere gemeenten horen we niets. Of ze reageren heel kort. Beantwoorden de door ons gestelde vragen met alleen een ja of een nee. Noordenveld heeft helemaal nog niet gereageerd, ook van Leek hebben we nog niets gehoord. Misschien is mailen ook niet dé ideale manier, maar het ontbreekt ons aan tijd om iedereen persoonlijk te benaderen. En bovendien: reageren op mailtjes kan toch altijd? Het lijkt nu of bepaalde gemeenten dit geen interessant thema vinden. Zo van ‘ dat moeten de mensen zelf maar regelen. Dat is niet onze plicht.’ Jammer, want wij hebben ondertussen iemand gevonden die perfecte bordjes kan leveren. De ondernemers was vroeger zelf verpleegkundige en kent dus de problematiek. We hadden samen met gemeenten wellicht een mooie deal kunnen sluiten.’

Wat rest voor Gerben en Marijn is mensen overtuigen van de importantie van zichtbaarheid van huisnummers. Het probleem, want dat is het, zoveel mogelijk aan de orde brengen. Net als dat er volgens Gerben en Marijn tijdens rijlessen aandacht besteed zou moeten worden aan het omgaan met hulpdiensten. ‘Je ziet nu van alles gebeuren. Als wij naderen dan schiet men zo de berm in. De ander trapt vol op de rem, weer een ander geeft gas bij. Het begint allemaal bij het inschakelen van de knipperlichten, zoals vrachtwagenchauffeurs vrijwel altijd doen. En soms moet je als automobilist juist doorrijden om veilig aan de kant te kunnen gaan. Nu zie je niet zelden gevaarlijke situaties ontstaan omdat wij naderen. Dat is niet de bedoeling. Overigens is er in de afgelopen jaren al veel verbeterd. Denk maar eens aan zaken als geluid en zichtbaarheid. Nu nog betere huisnummering en we zouden heel wat geruster in de ambulance zitten. Want nog steeds telt elke seconde’, besluiten de chauffeurs.