‘Zeg wat je vindt. Láát van je horen’

Leek Gastles Max vd Berg

Leek Gastles Max vd Berg-2 Leek Gastles Max vd Berg-3 Leek Gastles Max vd Berg-4 Leek Gastles Max vd Berg-5 Leek Gastles Max vd Berg-6 Leek Gastles Max vd Berg-7 Leek Gastles Max vd Berg-8 Leek Gastles Max vd Berg-9 Leek Gastles Max vd Berg-10 Leek Gastles Max vd Berg-11 Max van den Berg op bezoek bij de Lindenborg

LEEK – Wat moet een politicus kunnen? Over welke kwaliteiten dient een bestuurder te beschikken? In Noordenveld is bijkans een encyclopedie opgesteld met vaardigheden die de nieuwe burgemeester (m/v) dient te hebben. En ach, de meeste politiek bestuurders kunnen ook echt wel wat. Let wel: de meeste. Hebben wel wat geleerd en hebben wel wat snot boven de ogen. Wat niet iedereen heeft, is uitstraling. Charisma. Max van den Berg (geboren 1946) heeft dat wel. Max is al heel snel vriend van iedereen. Max pakt in, kan met een lachend en charmant gezicht een keiharde boodschap brengen. Dat is dus niet te leren. Die Max bracht donderdagochtend een bezoek aan de Lindenborg in Leek.

Margrietus Johannes van den Berg dus. Vroeger had ie een baard. Het is nu niet voor te stellen. Van den Berg is een knappe senior. Vinden alle vrouwen. Charmant, goedlachs en attent. Van den Berg heeft al een behoorlijke loopbaan achter de rug. Was wethouder in Groningen, lid van het Europees Parlement, directeur van Novib en voorzitter van de Leprastichting. Zeker tot 2019 is hij nog Commissaris van de Koning in Groningen, een taak die hij naar tevredenheid invult. Max staat voor Groningen en het noorden. Dat heeft hij al vaak laten zien en horen.
Het horloge van Max is niet perfect. Want volgens afspraak zou hij om 9.00 uur bij de Lindenborg zijn. Niet dus. Pas om kwart over negen komt hij aan, vergezeld door een mevrouw en Arthur, zijn vaste chauffeur. Arthur is een bijzonder man. Behalve chauffeur en het feit dat hij bijna alles van Max weet, fotografeert hij graag. Voor de provinciale website en voor Max’ blog. Arthur heeft niet zo’n beroerd leven en rijdt de Commissaris elke dag lachend in de allergrootste Audi die er is naar Stad en Ommeland. Hoewel dus te laat is één glimlach voldoende. Niemand die hem aanspreekt op de tijd. Van den Berg schudt handjes, loopt de trap op, dendert bijkans de kantine van de leraren binnen, zet zelf koffie, roert en zegt dat het gezien de tijd beter is maar meteen naar de leerlingen te gaan. Max heeft -zoveel is snel duidelijk- de touwtjes het liefst zelf in handen. Van den Berg is overigens in zijn favoriete outfit, een donkerblauwe smoking. Donkerblauw past uitstekend bij grijs, vandaar.
De CvdK is te gast vanwege de Scholierenverkiezingen, gehouden vanwege de naderende Provinciale Staten verkiezingen. De scholierenverkiezingen worden telkens voorafgaand aan de echte verkiezingen gehouden en Van den Berg opent vandaag de verkiezing, die past binnen het vak maatschappijleer. En dus staat docent Danielle Sterkenburg om 9.00 uur bij de deur. Ze tuurt en tuurt maar ziet nergens die grijze bos haar van Van den Berg. En dus heeft ze alle tijd te vertellen. ‘We proberen de leerlingen van 4VWO, want daar draait het om, inzicht te geven in de politiek. De Provinciale Staten is wat dat betreft een lastige. De leerlingen hebben een politieke partij moeten adopteren en we hebben gedebatteerd. Moesten de leerlingen doen alsof ze van hun geadopteerde partij waren. Vandaag mogen ze stemmen. Op wat ze zelf willen’, zegt Danielle, die er voor een doornsnee docente op zomaar een donderdagmorgen prima uitziet. Inclusief rode lippenstift. Het vak maatschappijleer is overigens een serieus vak geworden. Paste het vroeger in het rijtje gymnastiek en tekenen, tegenwoordig kun je vanwege een onvoldoende op maatschappijleer blijven zitten. ‘Al krijgen ze dan maar twee uur per week les’, zegt Danielle, die deze ochtend bij wordt gestaan door Fenneke Reinders.
Ondertussen loopt van alles de school binnen, behalve Van den Berg. Opvallend, of eigenlijk ook totaal niet, is de gebogen houding van alle leerlingen. Gebogen, omdat ze allemaal hun mobieltje in de handen hebben en naar het beeldschermpje kijken. De telefoon. Niemand kan nog zonder. Echt niemand. Ondertussen beoefenen een aantal leerlingen in de ontvangstruimte van de school het vak drama. Een leerling ligt op de grond en wordt gefotografeerd. Met, natuurlijk, een telefoon. Er ligt een banaan naast de jongen. Op de tafel staan twee lege bierflesjes. Niet lang, want zodra Danielle ze ziet, zijn ze weg. Dat hoort immers niet.
Het is 9.14 uur als Van den Berg dan eindelijk binnen komt. De wervelwind. De leeftijd krijgt geen vat op hem. Alsof hij elk dag op deze school komt knalt hij naar boven. Voor koffie. Max lacht en praat. Max regisseert en zoekt de leerlingen, die hem kennen van de televisie en van de kranten. Danielle kent hem ook. Ze sprak hem zelfs eens. Over kolencentrales. Weet ze nog goed.
Max trekt z’n serieuze gezicht en opent den scholierenverkiezingen. Dat doet hij door de stempasjes uit te reiken. De dertig beschikbare computers worden vervolgens door zestig leerlingen gebruikt om hun stemmen uit te brengen. Van den Berg gaat vervolgens met een deel van de zestig leerlingen naar een lokaal. Daar praat hij de kinderen, want dat zijn het nog steeds, bij.
‘Belangrijkste is’, zo begint de Commissaris, ‘dat je altijd je stem laat horen. Of je nou positief of negatief bent. Zeg wat je vindt. Daar zijn dit soort verkiezingen voor. Provinciale Staten is een soort van regionaal parlement. PS gaan over zaken die net te groot zijn voor gemeentes en te klein voor nationaal niveau. Moet je dus denken aan zaken als gas, heel actueel natuurlijk, natuur en bereikbaarheid. De wat grotere schaal, zeg maar. PS probeert te verbinden. Te netwerken. Samen te werken vooral. PS telt 43 leden. Ik ben teamvoorzitter. Weet je wat opvalt? Vroeger werd alles je van bovenaf opgelegd, nu komt alles juist van de onderkant.’ En zo gaat Max door. In begrijpelijke taal. Max windt de leerlingen met gemak om de vinger. Ze eten uit zijn hand. Iedereen zou Max wel als opa willen hebben.
Na een uurtje zit het er op. Arthur heeft de immense Audi aan de loop. Max stapt in. Zucht eens diep en gaat naar de volgende bijeenkomst. En ook daar komt hij ietwat te laat. Maar ook daar zal niemand hem er op aanspreken.